W trawie drży obcy cień,
A w sercu psa — tylko ból i cień.
Unika wzroku, głowę w dół chowa,
Jakby świat mu mówił: „Twoja droga surowa”.
Jego oczy — niemy wyrzut,
W nich zgasł blask, lecz nie cały żar.
Czeka na dłonie, co dadzą ciepło,
I zetrą z duszy jesienny ciężar.
Każdy dzień i każda chwila
To nadzieja, że ktoś go przytuli z siłą.
Lecz świat milczał, i w ciszy znów
Piesek tonął w poczuciu winy i snów.
Szczeniak siedział na wilgotnej trawie, chowając pyszczek, jakby wstydził się własnego istnienia. Jego sierść — ciepłego, czekoladowego koloru, gładka, błyszcząca w słońcu — mogłaby być piękna, gdyby nie drobne drżenie, które przebiegało przez całe ciało. Był jeszcze mały, ale w jego spojrzeniu tkwiło już zmęczenie dorosłego życia, jakby zbyt wcześnie zrozumiał, że szczęście to rzadkość, niemal niedościgniona.
Urodził się niechciany, w domu, gdzie szczenięta były ciężarem. Na początku była mama i rodzeństwo, lecz wkrótce ktoś wsadził go do kartonu i porzucił na obrzeżach miasta — tam, gdzie stare domy rozpadają się, a drogi pełne są dziur. Od tamtej chwili żył tak, jak potrafią żyć tylko bezdomne stworzenia: chowając się, szukając jedzenia, znosząc zimno i samotność.
Każdy poranek zaczynał od czekania. Siadał przy drodze, którą chodzili ludzie. Najpierw nieśmiało podnosił się, próbował merdać ogonem, robił krok naprzód. Ale ludzie odwracali wzrok, ktoś przyspieszał krok, a ktoś inny nawet odganiał go nogą. I znów siadał, czekając. W sercu wciąż miał nadzieję, że ktoś się zatrzyma.
— „Może dziś?..” — pytał sam siebie, patrząc w pustkę.
A świat odpowiadał ciszą. Tylko wiatr targał suche liście.
Czasem śniły mu się ciepłe ręce. Słyszał dziecięcy śmiech, czuł zapach domu, w którym pachniało mlekiem i chlebem. A gdy się budził, widział tylko zimne niebo i swoje łapki drżące z chłodu.
Dni płynęły powoli. Czasem znajdował resztki jedzenia przy śmietnikach, czasem kawałek chleba od przechodzących dzieci. Ale najczęściej leżał, wtulony w ziemię, i patrzył, jak świat przechodzi obok niego.
Pewnego wieczoru, gdy niebo zapłonęło czerwienią, usłyszał głos dziecka:
— „Mamo, zobacz, piesek! Mogę go wziąć?”
Szczeniak podniósł głowę, w jego oczach pojawił się blask. Wstał, zrobił kilka niepewnych kroków. Ale kobieta, trzymająca dziecko za rękę, odpowiedziała surowo:
— „Nie, nie bierzemy go. Jest chory. Idziemy.”
Mały piesek zastygł, a jego świat znów się zawalił. Położył się na ziemi, chowając pyszczek w łapach. W jego maleńkim sercu coś pękło.
Tej nocy długo nie mógł zasnąć. „Dlaczego nikt mnie nie chce? Czy naprawdę jestem zły? Przecież proszę tylko o odrobinę ciepła… Czy to aż tak dużo?” — myślał. Gdyby jego myśli mogły stać się łzami, ziemia wokół niego byłaby mokra.
Mijały tygodnie. Jego ciało chudło, żebra coraz mocniej wystawały. Ale oczy — wielkie, pełne bólu i nadziei — wciąż świeciły oczekiwaniem. Wierzył, że istnieje człowiek, który go zauważy.
Pewnego ranka spadł deszcz. Krople biły o ziemię, a szczeniak schował się pod drzewem. Drżał, ale nie ruszał się. Wtedy obok przeszedł mężczyzna w ciemnym płaszczu. Zatrzymał się, spojrzał na niego. Ich spojrzenia się spotkały.
W sercu psa zapłonęła iskra. Podniósł się, delikatnie poruszył ogonem, jakby bał się spłoszyć własny cud.
— „Mały… jesteś sam?” — zapytał cicho mężczyzna.
Szczeniak zastygł. Serce waliło mu tak mocno, że ledwie stał na łapach.
Mężczyzna kucnął i wyciągnął rękę. Malec zrobił krok naprzód, trzęsąc się całym ciałem. Dotknął nosem dłoni. I w tej chwili świat się zmienił.
Po raz pierwszy od dawna poczuł ciepło. Prawdziwe, ludzkie ciepło. Nieśmiało przytulił się, nie wierząc, że to nie sen.
— „Cicho, malutki. Teraz nie jesteś sam. Chodź, idziemy do domu.”
I piesek zapłakał. Po swojemu — drżeniem, cichym skowytem, mokrym spojrzeniem. W tych łzach było wszystko: ból długich nocy, strach zimnych poranków, rozpacz samotności i… ogromna wdzięczność, że ktoś wreszcie go zauważył.
